Mijn praktijk richt zich op het vertragen van waarneming. Door aandachtig te kijken, vragen te stellen en opnieuw te kijken onderzoek ik hoe tijd, materialiteit en observatie samen betekenis kunnen laten ontstaan.
In mijn werk onderzoek ik hoe lagen, structuren en subtiele sporen in materialen de relatie tussen zichtbare en verborgen betekenissen kunnen blootleggen. Het maakproces is traag en aandachtig: handelingen en keuzes worden zichtbaar als sporen in het materiaal.
Gesprek en gezamenlijke observatie vormen een belangrijk onderdeel van mijn praktijk. Vanuit mijn ervaring met gespreksmethodieken zoals Visual Thinking Strategies, ABL- methode en observatievragen als See–Think–Wonder nodig ik deelnemers uit om langer bij een beeld, materiaal of detail stil te staan. Afhankelijk van de doelgroep krijgt dit gesprek een andere vorm, maar het uitgangspunt blijft hetzelfde: het openen van het kijken en het vertragen van interpretatie.
Het werken met naald en draad – slow stitch – is voor mij een manier om deze vertraging ook fysiek zichtbaar te maken. In het ritme van het borduren worden kleine accenten gelegd: momenten waarop een observatie, gedachte of vraag wordt gemarkeerd in het materiaal.
Zo ontstaat een dialoog tussen kijken, gesprek en maken. In deze ontmoeting tussen werk en toeschouwer worden materiële, symbolische en tijdsgebonden dimensies zichtbaar. Mijn onderzoek richt zich op hoe deze vertraagde manier van werken en waarnemen nieuwe inzichten kan genereren en het bewustzijn van alledaagse handelingen, materialen en sporen kan verdiepen.
bio
kunstenaarsverklaring
Ik ben Nicole Geilen, kunstenaar gevestigd in Sittard, geboren en getogen in Heer (Maastricht). Mijn betrokkenheid bij maken en verbeelden begon al vroeg. Met lege dozen, oude lakens en wat er maar voorhanden was, bouwde ik werelden. Wat ontbrak, maakte ik zelf. Die vanzelfsprekende omgang met hergebruik en verbeeldingskracht vormt nog altijd de basis van mijn werk.
Op mijn zeventiende verliet ik huis om mijn droom als ontwerper te volgen en startte aan de middelbare modevakschool (MDGO). Daarna volgde ik de opleiding docent handvaardigheid. In die periode groeide mijn bewustzijn rondom materiaal en overvloed: er is al zoveel. Sindsdien is hergebruik geen praktische keuze, maar een inhoudelijk uitgangspunt binnen mijn praktijk.
Fotografie werd gaandeweg een belangrijk middel om te vertragen en aandachtig te kijken. Ik leg momenten en details vast die in het alledaagse vaak onopgemerkt blijven.
In 2023 rondde ik cum laude de opleiding docent Fine Art and Design eerste graad af, met een specialisatie in kijk- en denkmethodieken en de Reggio Emilia-benadering. Aandacht, waarneming en betekenisgeving vormen sindsdien de kern van zowel mijn onderwijs als mijn autonome werk.
Als beeldend maker onderzoek ik de relaties tussen tijd, materialiteit en waarneming. In mijn werk ontstaan lagen, structuren en sporen die uitnodigen tot een vertraagde en aandachtige blik. Door kleine, zorgvuldige ingrepen in materialen – vaak met naald en draad in een vorm van slow stitch – worden momenten van observatie en betekenis in het materiaal vastgelegd.
Kijken en gesprek spelen daarbij een belangrijke rol. Vanuit mijn ervaring met kijk- en gespreksmethodieken zoals Visual Thinking Strategies, ABL-methode en de See-Think-Wonder methodiek, nodig ik deelnemers en kijkers uit om langer stil te staan bij wat zij zien. Door vragen te stellen en observaties te delen ontstaat ruimte voor verschillende interpretaties en voor het langzaam ontvouwen van betekenis.
Mijn praktijk beweegt zich daarmee tussen kijken, gesprek en maken. Door te vertragen ontstaat een dialoog tussen werk en kijker, waarin tijd, materiaal en aandacht samenkomen. Zo wordt het proces van kijken en maken een uitnodiging om aanwezig te zijn in het moment en de waarde van alledaagse handelingen, materialen en sporen opnieuw te ontdekken.