Schaduwen van herstel

Deze serie bestaat uit zelfportretten waarin het lichaam alleen zichtbaar wordt als schaduw.

Door licht worden persoonlijke kenwerken uitgewist en blijft een anonieme vorm over. De beelden onderzoeken afstand tussen wat zichtbaar is en wat ervaren wordt. Ze ontstonden tijdens een periode van lichamelijke en mentale verandering, waarin veel zich buiten het blikveld van anderen afspeelde.

In de foto’s verschijnen schaduwen tussen gras, bloemen, een klein silhouet naast schoenen die ooit steun boden, en sporen van dagelijkse wandelingen. Samen vormen zij geen documentaire van herstel, maar een onderzoek naar kwetsbaarheid, aanpassing en veerkracht.

De serie stelt eenvoudige vraag: hoeveel van een mens blijft zichtbaar?